Onlangs werd ik gebeld door de partner van een borstkankerpatiënt. Zijn vrouw werkte als verpleegkundige en kwam vorig jaar als gevolg shutterstock_89168917-1van borstkanker in de ziektewet. Zij kreeg gelukkig steun van haar directe collega’s maar van haar baas hoorde ze niets. Mijn mond valt hier niet meer van open. Ik heb het al regelmatig gehoord. Werk je in de zorg, dan ben je niet altijd verzekerd van empathie of steun van leidinggevenden. Natuurlijk geldt dat voor alle patiënten. Begrip en erkenning is iets waar je niet van verzekerd bent.

Deelnemers van het symposium worden in de gelegenheid gesteld om vooraf vragen toe te zenden. Dit zodat de sprekers zo goed mogelijk zijn voorbereid en zij bij de voorbereiding van de workshop met deze vragen rekening kunnen houden. Heeft u een vraag die bij u leeft? Stel hem gerust alvast van te voren door een mail te sturen aan contact@borstkankersymposium.nl onder vermelding van Vraag Kanker en arbeid.

 

Een van de vragen die wij al hebben ontvangen en typerend zijn:

Goedenavond,

Ik reageer op uw verzoek om vragen alvast te mailen over het onderwerp “kanker en arbeid”.

Zelf heb ik niet zozeer vragen. Voor mij is het inmiddels vijf jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg en behandeld werd hiervoor (operatie, bestraling, chemo en antihormoon therapie). De antihormoon therapie is nog gaande.

Destijds was ik nog in loondienst en had ik veel problemen met het reïntegreren na alle behandelingen. Wat ik destijds moeilijk vond was de wet poortwachter. Ik vond en vind de periode van ziek mogen zijn zonder dat dit financiële gevolgen heeft kort in geval van behandelingen waar je zo ziek van word. Ook de druk die er ligt op “weer gewoon moeten werken” heb ik als erg hoog ervaren. Dat heeft natuurlijk ook te maken met hoe de werkgever en de bedrijfsarts omgingen met deze protocollen.

Mijn vraag zou dus kunnen zijn: is het reëel om de wet poortwachter zo strikt toe te passen in geval van kanker?

Het is me gelukt om na 17 maanden weer volledig aan het werk te gaan, maar het reïntegreren heb ik als meer traumatisch ervaren dan de de ziekte en de behandelingen bij elkaar. Zou er niet meer aandacht moeten komen voor dit proces? En dan het liefst met wat meer compassie dan ik heb ervaren.

Na drie jaar weer fulltime gewerkt te hebben, heb ik inmiddels zelf besloten om vervroegd met pensioen te gaan. De borstkanker, de behandelingen en de fysieke gevolgen hiervan, speelden hierbij een grote rol.

Ik ben nu heel blij dat ik zelf heb kunnen besluiten om te stoppen met werken. Toch blijft het soms nog knagen dat je m.i. “gestraft” wordt voor je ziek-zijn.

Tijdens de workshop Kanker en arbeid en de plenaire sessie tijdens het symposium, geven wij alle deelnemers de gelegenheid om kennis met elkaar te delen en rechtstreeks vragen te stellen aan Re-integratiespecialisten. Zij staan ook tijdens voor de pauze voor u klaar.

Voor meer informatie over de verschillende workshops: www.borstkankersymposium.nl/programma